Prof. dr hab. Dariusz Markowski

    Od roku 1990 jest pracownikiem Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Obecnie kieruje najmłodszą jednostką Wydziału - Zakładem Konserwacji i Restauracji Sztuki Nowoczesnej.
    Urodził się w Bydgoszczy. Studiował chemię na Wydziale Chemii Inżynierskiej Akademii Techniczno-Rolniczej (obecnie Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy) w Bydgoszczy, a następnie konserwację malarstwa i rzeźby polichromowanej w Instytucie Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, uzyskując tytuł magistra w roku 1991. Będąc na 4 roku studiów został zatrudniony na stanowisku asystenta w Zakładzie Konserwacji Malarstwa i Rzeźby Polichromowanej. Od samego początku prowadził ćwiczenia z konserwacji malarstwa sztalugowego oraz z dokumentacji konserwatorskiej dla studentów konserwacji malarstwa i rzeźby polichromowanej. 
    Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w roku 1998 w Instytucie Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika na podstawie rozprawy pt: Ochrona impastowej warstwy malarskiej obrazów olejnych na płótnie podczas trwania zabiegów konserwatorskich.
    W roku 2003 uzyskał stopień doktora habilitowanego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu za rozprawę pt. Zagadnienia technologii i techniki malarstwa Jacka Malczewskiego. Od roku 2007 zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 4 sierpnia 2011 roku otrzymał tytuł profesora.

     Obecnie prowadzi zajęcia dyplomowe z konserwacji malarstwa i rzeźby polichromowanej, wykłady z konserwacji malarstwa sztalugowego oraz z wybranych zagadnień z konserwacji sztuki nowoczesnej jak również seminaria magisterskie. Od lat prowadzi również ćwiczenia terenowe z konserwacji malarstwa ściennego dla studentów specjalności konserwacja malarstwa i rzeźby polichromowanej (między innymi w kościołach w Darłowie, w Klępsku, w Nowem nad Wisłą i w Gąsawie oraz w bramie przejezdnej kamienicy przy ul. Gdańskiej w Bydgoszczy).
    Jest autorem ponad 50 artykułów w czasopismach i publikacjach naukowych poświęconych badaniom i konserwacji malarstwa sztalugowego i ściennego oraz rzeźby polichromowanej. Zainteresowania naukowe Prof. Markowskiego koncentrują się głównie na problematyce związanej z badaniami techniki i technologii malarstwa, jego stanu zachowania oraz określania przyczyn powstawania zniszczeń, jak również na badaniach nad nowymi metodami i środkami stosowanymi w konserwacji malarstwa sztalugowego, ściennego i rzeźby polichromowanej. Uczestniczył w licznych krajowych i międzynarodowych konferencjach poświęconych zagadnieniom historii sztuki oraz badaniom i konserwacji zabytków.
    Był członkiem wielu zespołów badawczo-konserwatorskich, aktywnie uczestnicząc w realizacji podjętych badań m. in. w badaniach prowadzonych w ramach interdyscyplinarnego projektu badawczego - Datowania Metodą TL (termoluminescencji), w polsko-niemieckim programie opracowywania wybranych zagadnień konserwatorskich dla kościoła Pokoju w Świdnicy (Dokumentation der konservatorischen Maßnahmen des Ölgemäldes auf Leinwand an der Decke der Hohbergloge), czy polsko-niemieckim projekcie ratowania gotyckich ołtarzy z kościoła św. Jakuba w Hamburgu.
    Do prac naukowo-badawczych należy zaliczyć badania przeprowadzone w ramach analiz badawczo-konserwatorskich (m. in. obrazów: Jacka Malczewskiego, Tadeusza Makowskiego, Leona Wyczółkowskiego, Jana Stanisławskiego, Eugeniusza Zaka i wielu innych), autorskie programy konserwatorskie, badania stanu zachowania i zniszczeń w tym liczne dokumentacje konserwatorskie, poszerzone o szczegółowe badania techniki i technologii. Od 2002 roku kierował zespołem (Prof. Dariusz Markowski, dr Halina Rosa i dr Zuzanna Rozłucka) zajmującym się badaniami rysunku przedstawiającego wręczenie kluczy św. Piotrowi, przypisywanego Rafaelowi, będącego własnością Muzeum Archidiecezjalnego w Katowicach. Jest autorem badań i programów prac konserwatorskich dla wielu budowli zabytkowych (kościoły, ratusze i pałace). Za niezwykle istotne należy uznać badania wnętrz w dawnym sanatorium w Trzebiechowie, do których projekty dekoracji malarskich wykonał Henry van de Velde.
    Szczególne znaczenie w pracy naukowej i konserwatorskiej poświęca  ostatnio problematyce badawczej i konserwatorskiej sztuki końca XIX i pocz. XX wieku. Z tymi zagadnieniami związane były kierowane granty UMK, jak również granty KBN. Był promotorem dwóch rozpraw doktorskich (Problematyka technologiczna i konserwatorska w malarstwie Aleksandra Kobzdeja i Malarstwo olejne Józefa Pankiewicza – materiał i technika) współfinansowanych ze środków ministerialnych w ramach grantów promotorskich. Obecnie jest opiekunem 3 przewodów doktorskich: Zagadnienia badawczo-konserwatorskie dzieł artystów polskich z przełomu XIX i XX wieku, wykonanych w technice olejnej na tekturowych podobraziach fabrycznych; Zagadnienia historyczno-konserwatorskie secesyjnego wnętrza projektu Henry`ego van de Velde w dawnym sanatorium w Trzebiechowie na tle innych realizacji artysty w Europie Zachodniej, Problematyka badawczo-konserwatorska malarstwa Henryka Stażewskiego.

   Również prowadzone pod kierunkiem Prof. Markowskiego prace dyplomowe i magisterskie związane są głównie z problematyką badawczo-konserwatorską sztuki XIX i XX wieku. Wiele z tych prac otrzymało nagrody i wyróżnienia.

    Jest redaktorem naukowym zeszytów naukowych AUNC Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo. 
    Prof. Markowski jako czynny konserwator jest wykonawcą wielu realizacji konserwatorskich. W swoim dorobku ma konserwację ponad 200 obrazów sztalugowych z muzeów, kościołów i zbiorów prywatnych zarówno w kraju jak i za granicą. Był wykonawcą prac konserwatorsko-restauratorskich polichromii ściennych, ołtarzy w tym kilku gotyckich (Babimost, Witoszyn, Dobiegniew), zabytkowych ambon, chrzcielnic i rzeźb. Jest również wykonawcą kompleksowych konserwacji zabytkowych wnętrz ratusza we Wschowie (Sali gotyckiej i Sali Posiedzeń). 
    Do ostatnich z ważnych osiągnięć należy zaliczyć odkrycie secesyjnej dekoracji malarskiej z lat 1903-1905 projektu Henry`ego van de Velde w pomieszczeniach reprezentacyjnych dawnego sanatorium w Trzebiechowie. Opracowanie wytycznych konserwatorskich dla wszystkich pomieszczeń reprezentacyjnych dawnego sanatorium oraz wykonanie ich konserwacji i restauracji.
    Jako biegły sądowy w zakresie badań technologii, techniki i konserwacji dzieł sztuki Prof. Markowski jest autorem ekspertyz sądowych dotyczących oceny autentyczności obrazów. Ostatnio wykonywał ocenę autentyczności oraz stanu zachowania odnalezionego obrazu Claude Monet`a "Wybrzeże w Pourville" skradzionego z Muzeum Narodowego w Poznaniu. Pełnił i pełni także liczne nadzory nad pracami konserwatorskimi. 
    Od 2005 roku jest członkiem honorowym Stowarzyszenia Henry`ego van de Velde w Polsce, członkiem Stowarzyszenia Przyjaciół Zakładu Konserwacji Malarstwa i Rzeźby Polichromowanej, członkiem sekcji architektoniczno-urbanistycznej Towarzystwa Miłośników Miasta Bydgoszczy  oraz przewodniczącym kapituły bydgoskiego Feniksa – wyróżnienia Prezydenta Miasta dla najlepszych użytkowników obiektów zabytkowych. Od 2006 roku, już drugą kadencję, jest członkiem Wojewódzkiej Rady Ochrony Zabytków przy Lubuskim Wojewódzkim Konserwatorze Zabytków. Od 2007 roku, na zaproszenie strony niemieckiej uczestniczy w pracach komisji konserwatorskiej, jako ekspert, konserwacji trzech gotyckich ołtarzy z kościoła św. Jakuba w Hamburgu. Prof. Markowski jest również założycielem i prezesem Oddziału Bydgoskiego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.
     Obecnie pełni funkcję kierownika najmłodszej na naszym Wydziale jednostki, powstałej w listopadzie 2008 roku - Zakładu Konserwacji i Restauracji Sztuki Nowoczesnej. Z zakładem tym i jego działalnością związany jest projekt (kierownik projektu Prof. D. Markowski) - Innowacyjny program nauczania nowo powstałego Zakładu Konserwacji Restauracji Sztuki Nowoczesnej, finansowany z Funduszu Stypendialnego i Szkoleniowe, Działanie V, Rozwój Polskich Uczelni, tak zwanych funduszy norweskich.